Адам онкологиялық диагнозбен бетпе-бет келгенде, оның бүкіл өмірі өзгереді. Емделу кезінде әлсіздік, тәбеттің төмендеуі, ұйқының бұзылуы және мазасыздық болуы мүмкін. Көп жылдық тәжірибемнің барысында адамға жан-жақты қолдау қажет деген сенімге келдім. Ол үшін тамақтануға, күн тәртібіне, демалысқа және көңіл күйге назар аудару керек. Мен мұндай тәсілді онкологтың емдеуіне қосымша деп қарастырамын. Ол медициналық көмекті алмастырмайды және белгілі бір нәтижеге кепілдік бермейді.
Емшаралардан кейін күнделікті істерді орындау қиындауы мүмкін. Шаршау кейде ұйықтап, демалғаннан кейін де басылмайды. Әсіресе әлсіздік күшейсе, бұл туралы емдеуші дәрігеріңізге айтыңыз.
Тағамның үйреншікті дәмі өзгеруі, жүрек айнуы немесе әдеттегі мөлшерде тамақ жеудің қиындауы мүмкін. Тамақтану адамның жағдайына және емді көтере алуына сай болуы керек. Салмақ жоғалтсаңыз, емдеу тобына хабарласыңыз.
Тексерулерден қорқу, жақындарыңыз үшін алаңдау және белгісіздік дұрыс ұйықтауға кедергі келтіруі мүмкін. Мен адамның эмоциялық жағдайына және күнделікті әдеттердің оның хал-жағдайына қалай әсер ететініне назар аударамын.
Алдымен адамды қазір не көбірек мазалайтынын анықтауды ұсынамын: әлсіздік пе, тамақтану ма, ұйқы ма, әлде мазасыздық па. Жаңа пайда болған немесе күшейіп бара жатқан белгілерді онкологпен талқылау қажет. Бұл ықтимал асқынуларды дер кезінде анықтауға көмектеседі.
Мен тамақтануды ағзаға жалпы күтім жасаудың бір бөлігі деп қарастырамын. Ас мәзірі тәбетті, салмақты, ас қорытуды және емдеу тобының ұсынымдарын ескеруі керек. Қажет болса, тамақтану мәселесін онкологпен немесе осы саладағы диетологпен келісіңіз. Химиотерапия кезінде кез келген шөпті, қоспаларды және антиоксиданттардың жоғары дозаларын тек дәрігердің рұқсатымен қолдануға болады.
Мен ұйқыға, демалысқа, шамасына сай дене белсенділігіне және бірқалыпты тыныс алуға көңіл бөлемін. Жүктеме адамның хал-жағдайына және медициналық шектеулерге қарай таңдалуы керек. Әлсіреген ағзаны шамадан тыс күш салуға мәжбүрлеудің қажеті жоқ.
Мен адамның психологиялық жағдайын қолдаудың маңызды бөлігі деп санаймын. Қорқынышпен, күйзеліспен және мазасыздықпен жалғыз қалудың қажеті жоқ. Мазасыздық қатты болса немесе көңіл күй ұзақ уақыт төмендесе, маманға жүгінген жөн. Дәрігердің шешімінсіз дәрілерді немесе емдеу тәртібін өзгертпеңіз.
Мен қарапайым дәрігер болып бастадым — Ташкент медицина институты, 1967 жыл. Одан кейін — Ленинград клиникалары, КСРО олимпиадалық құрамасы, Америка: гомеопатия, натуропатия және физиотерапия саласындағы медицина докторы дәрежесі, тамақтану психологиясы бойынша докторлық дәреже, АҚШ пен Мексика клиникаларындағы жұмыс.
«Ең қорқыныштысы — өз күшің мен мүмкіндіктеріңе күмәндану».
Жазыңыз — жеке жауап беремін немесе әкімшім көмектеседі.